Сяргей Ясенін

Беларускі паэт. Сяргей Ясенін.

Творы

Ранкам, дзе дрэмле змора...
Клён ты мой апалы, клён заледзянелы...
Карова
Ні мальбы, ні крыўды, ні дакору...
Чуеш — сані гоняць, чуеш — сані гоняць...
Адыходзім, нібы ў падарожжа...
Ліст да мацеры
Лістападзіцца, лісце падае...
Зман жыцця чаруе нас тугою...
У спякоту валасоў маіх...
Вечар бровы нахмарыў у злосці...
Следу не знайсці ў кустах барвяных...
Русь, мая ты, дарагая...
Выткаўся на возеры ручнічок зары...
Стаміўся ў родным краі жыць...
Хто я? Што я? Летуценнік вечны...
Сукін сын
Бачу сон я...
Ты сказала, што Саадзі...
Над аконцам месяц. Пад аконцам вецер...
Вёсны маладыя з забубеннай славай...
Песня пра сабаку
Не шчадзіш мяне ты, не кахаеш...
Ліст да маці
Не блукаць, не мяць кустоў барвяных...
Вершы
Клён ты мой апалы, клён абледзянелы...
Там, дзе ўсход капусныя градкі...
«Мітусіцца блакітны пажар...»
З ранніх дзён асаблівай мэтай...
Не крыві ты ўсмешку ў маладой журбе...
Якая ноч! Я не магу...
Ліст за лістам гайдаецца, падае...
Хопіць лаяць!..
Я не быў ніколі на Басфоры...
Я паэт у вёскі астатні...
Эх вы, сані! А коні, коні!...
Драбналессе. Стэп і далі...
Да спаткання, друг мой, да спаткання...
Мне сумна на цябе глядзець...
Поўняй хіліўся вечар пагожы...
Адыходзім пакрысе да бога...
Ты іншым выпіта з вясны...
Выткаўся на возеры ціхі ўзор зары...
Не шкадую, не заву, не плачу...
Кофтачка з блакіту. Сінь журботных воч...
Драбналессе. Стэп, прыволле...
Захлынуўся блакіт ад агню...
Засталася адна забава...
Снежная раўніна, поўні белізна...
Капітан зямлі
Сыпле чаромха ўкруг снегам...
Сядзем побач добрым ладам...
Шаганэ ты мая, Шаганэ...
Снежная замець круціць бойка...
Я спытаў сягоння у мянялы...
Душы тужыць па вышыні...
Не шчыміць мая былая рана...
Сабаку Качалава
Быць паэтам — не мяняць натуру...
Б’ецца ў вокны месяц, а пад вокны — вецер...
Я ўсё вырашыў і без вяртання...
Гары, не падай, зараніца...
Адгаварыла восень залатая...
Сёння запытаўся я ў мянялы...