На раздарожжы

Якуб Колас

Пры шляху шырокім,
Дзе стаіць камора,
Я на свет радзіўся
Пад глухі шум бору,
Позняю парою,
Восенню гнілою.
 
Па шляху тым бітым
І удзень і ўночы
Пешкі і з вазамі
  Валіць люд рабочы,
Бы яго хто гоніць,
Аж той шлях гамоніць.
 
Ў розныя старонкі
Каля той каморы
Распаўзліся сцежак
Шэрыя узоры —
Вузкія, глухія
Сцежачкі крывыя.
 
І мая, бы восень,
  Доля невясёла,
І куды ні гляну —
Глуха навакола,
Смутна аддаленне,
Хмызнякі, каменне...
 
І мяне людская
Хваля падхапіла,
І ў глыбокім віры
Моцна закруціла,
І нясе з сабою
  Цяжкаю ступою.
 
Толькі ж не па шляху
Носяць мяне ногі, —
Вузкі мае сцежкі,
Зараслі дарогі.
Я іду-дыбаю,
А куды — не знаю!



 
2/І 1911