"Ну, якіх жа прыгод..."

Якуб Колас

* * *
 


Ну, якіх жа прыгод
Ад цябе, ты мой год,
Буду спадзявацца?
 
Ты надзею мне дай
Зноў убачыць свой край,
З роднымі абняцца.
 
І з народам сваім,
Сэрцу так дарагім
Ў гурт адзін злучыцца;
 
Родным спевам лясоў,
Шумам траў, каласоў,
Як даўней, упіцца.
 
Бо сярод чужаніц,
Неўспагадных дурніц,
Сілу марне трачу,
 
І аб родных куткох,
Хай ацаліць іх Бог,
Часта ў думках плачу.



 
22/Х 1920