Родныя песні

Якуб Колас

Вісне скарга уздоўж Нёмна,
        Беларусі сына.
Як ты бедна, як ты цёмна,
        Родная краіна!
 
Збіты ў кучу твае вёскі,
        Стрэхі ў дол уходзяць.
Смутнай песні адгалоскі
        Лес, курганы родзяць.
 
Крыж збуцвелы, знак пакуты,
        Тут і там чарнее.
Даль паўнютка ціхай смуты —
        Жаль на душу вее!
 
Ўсё ў табе, мой родны краю,
        Апавіта горам:
І той вецер, што дзьме з гаю,
        Што шуміць над борам;
 
Тыя песні, што на полі
        Жнеі запяваюць;
Тыя думкі, што да болю
        Сэрца калыхаюць.
 
Ва мне смутак, гора гэта
        Водгулле знаходзіць,
Сэрца, жалем абагрэта,
        Песні смутку родзіць.
 
Няхай плачам у тэй далі,
        Песня разальецца,
Каб усе на свеце зналі,
        Як нам тут жывецца.
 



 
[1909]