Сялянская доля

Якуб Колас

Ты памрэш, цябе не будзе,
Пахаваюць труп на грудзе,
        Ураніўшы колькі слёз.
 
Над гарбом зямлі пастылай,
Над прасцецкаю магілай
        Пара вырасце бяроз.
 
Пры дарозе на кургане
Толькі крыжам болей стане,
      Лішнім прыкладам ў нагах.
 
Цяжкі камень сцісне грудзі,
І забудуць скора людзі,
        Чый пакоіцца тут прах.



 
1911