Святлане
Ці то позна, ці то рана,
Я сябе пытаю:
Дзе цяпер яна, Святлана?
Як яе спаткаю?
Ці вясёлай ды лагоднай,
Як лісток цюльпана?
Ці зірне расой халоднай
На мяне Святлана?
Як жыве? Што адчувае
Цвет Узбекістана?
І заўсёды як жывая
Прада мной Святлана.
Эх, Святлана! Што прыгожай
Ёсць за гэта імя?
Я ж на сумным раздарожжы
І стаю, бы ў дыме.
Бо я ведаю: ніколі —
Не хачу я зману —
Не давала думкам волі
Аба мне Святлана.
Вось чаму я так гарую
І мне так пагана:
Адступілася, я чую,
Ад мяне Святлана.
І што мне сказаць на гэта?
Ные ў сэрцы рана.
Насмяялася з паэта
Цвет-краса Святлана.
12/IV 1943