Казацкая калыханка

Міхаіл Лермантаў

Спі, мой родны, спі, мой шчасны,
      Лю-лі, сынку мой.
Ціха свеціць месяц ясны.
      Шле нам промень свой.
Не заўважу цёмнай ночкі
      З песняй над табой;
Ты ж засні, заплюсні вочкі,
      Лю-лі, сынку мой.
 
Паміж скал струменіць Церак,
      Плешча мутны вал;
Там чачэн паўзе на бераг,
      Точыць свой кінжал;
Але знаў твой бацька войны,
      Вёў няроўны бой;
Спі, маленькі, будзь спакойны,
      Лю-лі, сынку мой.
 
Прыйдзе час, учуеш стрэлы
      Баявога дня;
Стрэльбу возьмеш ты і, смелы,
      Сядзеш на каня.
Разуквечу скрозь сядло я
      Ніткай дарагой...
Спі, дзіця маё малое,
      Лю-лі, сынку мой.
 
Будзеш дужы з росту-стану
      І казак душой.
Выпраўляць цябе я стану —
      Ты махнеш рукой.
Колькі тайных слёз пральецца
      Горкай ночкай той!..
Спі салодка, маё сэрца,
      Лю-лі, сынку мой.
 
Буду я чакаць, нудзіцца,
      У трывозе жыць;
Буду цэлы дзень маліцца,
      Ноччу варажыць;
Думаць, што па мне ўздыхаеш
      На зямлі чужой...
Спі, пакуль турбот не знаеш,
      Лю-лі, сынку мой.
 
Дам табе я на дарогу
      Свой абраз святы:
Перад ім маліся богу
      Шчырым сэрцам ты;
Бой жа грымне небяспечны —
      Маці памятай...
Спі, анёлак мой сардэчны,
      Лю-лі, лю-лі, бай.