«Не, не цябе бязмежна так люблю...»

Міхаіл Лермантаў

1.
Не, не цябе бязмежна так люблю,
І не тваёй красою я крануты:
Люблю ў табе ранейшыя пакуты,
Што загубілі маладосць маю.
 
2.
Калі лаўлю я часам позірк твой
І ў мілае ўглядаюся аблічча,
Заняты я размовай таямнічай,
Ды гавару я сэрцам не з табой.
 
З.
І бачу рысы іншыя ў тваіх,
Шукаю я, згадаўшы дні былыя,
У вуснах — вусны ўжо даўно нямыя,
Агонь вачэй пагаслых — у жывых.