З недацветаў

Янка Купала

Зелянелі лагі,
Зацвіталі сады,—
З маладою сваёй
Я спаткаўся тады.
 
Вецер косы яе
Расплятаў, спавіваў,
Прыпадаў да грудзей,
Калыхаў, напяваў...
 
Абняліся мы з ёй,
Божым сном паплылі
Ўдаль да сонца ўдваіх
Па зялёнай зямлі,
 
Па квяцістым пуці,
Паласой залатой,
Ўдаль да сонца ўдваіх
Заадно з яснатой...
 
Пад агністай зарой,
Над сівым курганом
Заручаліся з ёй
Туманом і агнём...
 
Аж нязменная ноч
Наплыла, апляла,
Непраходнай сцяной
Паміж намі лягла:
 
Маладую маю
Разлучылі са мной...
...................................
Так расстаўся навек
Я з сваёю вясной.
 
1911