Мова

Яўгенія Янішчыц

Н.С.Гілевічу
 
Чую тваю жаўруковую музыку
Ў скошаных травах мурожных,
Мова! Як сонца маё
       беларускае,
 
Ты свецішся словам кожным.
Цябе і заворвалі, і закопвалі.
I ўсё ж нашы продкі праз гора
Данеслі да нас цябе,
       родную, цёплую,
 
Жывую і непаўторную.
I калі ты мяне толькі паклічаш,
Памру за цябе без енку.
Нашу я любоў да цябе
       вялікую
 
У сэрцы сваім маленькім.