Хоку
* * *
Кропля падае
на лілёвы цёмны лёд
і плыве ў вясну.
* * *
Ціха, сьнег ідзе,
Толькі каляндар сказаў -
надыйшла вясна.
* * *
Вясновым ранкам
паліць у парку сьмецьце
малады салдат.
* * *
Чорная ліпа,
спавітая слатою,
чакае цяпла.
* * *
Вежы аблокаў
над каменнай гарою
заружавелі.
* * *
Раніца ў шыбу
ціха пастукалася...
Пара над кавай.
* * *
Блакітны ранак,
апрану ўсё новае
у гонар вясны.
* * *
Першы дзень вясны,
трэба ўмывацца сьнегам
з самай раніцы.
* * *
Ранак, варэльня,
горка-салодкі водар -
кубачак кавы.
* * *
Лапкі ядлоўца
і пралескі на стале
ў шкляначцы з вадой.
* * *
Капеж, дворнікі
на даху рыдлёўкамі
сякуць ледзяшы.
* * *
Хваёвы водар,
кедравая ігліца
блішчыць на сонцы.
* * *
Стаю на вежы
з выбітымі шыбамі,
над нашым сьветам.
* * *
Над могілкамі
хмары плывуць няспынна.
Сыходзяць сьнягі.
* * *
Шукаюць вочы
сярод жоўтых аблокаў
дарогі, птушак.
* * *
Дастаю штодня
водар сьвежай газэты
з паштовай скрыні.
* * *
За вакном сьнег.
Кубачак гарачай кавы
гатую сабе.
* * *
Сонечны ранак,
жаўтавокая котка
выйшла з пад'езду.
* * *
Ранак, парк стары,
узьлятаюць галубы -
ледзь чутны ветрык.
* * *
Паралеляграм
сонечны на шпалерах,
вясновы ранак.
* * *
Адчыніў дзьверы -
скразьняк прынёс духмянасьць
травы і бэзу.
* * *
Шэрую траву
вецер цёплы і сухі
на асфальт прынёс.
* * *
Шчыліны ў плоце -
пасечанае сьвятло
ляжыць на зямлі.
* * *
Сонца, капяжы,
але калюгі ўначы
павымярзалі.
* * *
Еду ў трамваі,
паўпустым і халодным,
на кніжны кірмаш.
* * *
Блакітна-шэры
кавалак тынкоўкі
разломліваю.
* * *
Парушыначка
трапіла ў вока маё -
вокамгненны боль.
* * *
З кнігаю ў руцэ
наведваю кавярню,
накрапвае дождж.
* * *
Першы дзень, калі
лёду няма на ганку.
Сьціхлі капяжы.
* * *
Сонечны настрой
па вільготным пяску
разьліваецца.
* * *
Надыходзіць час
занесьці на сьметнік
зімовыя боты.
* * *
Вецер. Груд. Вясна.
Як вуркочуць галубы
слухаў і маўчаў.
* * *
Шэра-жоўты сьнег
плямамі ў полі ляжыць,
вецер гоніць пыл.
* * *
Шалахнуўся куст,
зашчабятала птушка...
Ізноў цішыня.
* * *
Побач з дарогай
доўгія, нежывыя
трубы ляжалі.
* * *
Сухое дрэва.
Прыляцелі вераб'і -
пошчак, мітусьня.
* * *
Сіні аўтобус
спыніўся й павітаўся
з жоўтым дзьмухаўцом.
* * *
Кветачку набыў,
а каму падараваць
так і не знайшоў.
* * *
Пасыпаўся дождж:
на інжыры вераб'і
зашчабяталі.
* * *
Ідуць насустрач
людзі, хаваючы твары
ад ветру і дажджу.
* * *
Шклянка на стале.
У празрыста-шэры цень
муха запаўзла.
* * *
Ціха, сьпіць дачка
ў пакоі, а за вакном
дробны дождж ідзе.
* * *
Каля бардзюраў,
на асфальце растаюць
кавалкі лёду.
* * *
Быкі на бойні:
чорныя сьлёзы ў вачах,
цяжкі дух крыві.
* * *
Старое дрэва
пяшчотныя лісточкі
паўпрыгожылі.
* * *
Ружовы камень
на зялёнай траве...
Шукаю словы.
* * *
Сухая трава
ціха шэпча пад ветрам
песьню пра лета.
* * *
Чорная каза
жоўтым вокам зіркае
на гаспадара.
* * *
Зь берага камень
спаўзае ў ваду вельмі-
вельмі павольна.
* * *
Каляровае
паветра Эстоніі
пахне трэскамі.
* * *
Дарога ў полі,
фурманка, стары чалавек,
кола скрыгоча.
* * *
Мэтрапалітэн,
у чаканьні цягніка
разглядваю столь.
* * *
Гутарка дзяцей,
хутка і мая дачка
гаварыць пачне.
* * *
Зь лёгкім сумам
трываю галаўны боль,
вясновы ветрык.
* * *
Самотны груган
нізкую аблачынку
зачапіў крылом.
* * *
Сьпілаваны сук
на сухі асфальт упаў -
безнадзейны хруст.
* * *
Вечар, парк стары,
шоргат старэчых крокаў,
азіраюся.
* * *
Перакулены
сьвет у калюзе жыве...
Шпурляю камень.
* * *
Качкі і кірлі
лунаюць над вадою
цёмнай Сьвіслачы
* * *
У пясочніцы
алавяны салдацік
пад дажджом заснуў.
* * *
Дзе схавалася
за вясновай смугой
маё юнацтва?
* * *
Сшытак бэзавы
набыў, а што запісаць
і ня ведаю.
* * *
Вечар. Мястэчка.
Каля кожнай хаты
сьлівы красуюць.
* * *
Маленькі пакой,
фотаздымкі на сьцяне -
твары знаёмых.
* * *
Набліжаюцца
хмурынка і маладзік,
аддаляюцца.
* * *
Атрутны водар
магноліі напоўніў
маёвую ноч.
* * *
Малады ліхтар,
ты, напэўна, першы з нас
павітаесься.
* * *
Рэдзенькі блакіт
і празрыстая поўня
над даляглядам.
* * *
Кардыяграма
на стужцы папяровай,
доўгай, бясконцай...
* * *
Гартаю кнігу,
не чытаю, а гляджу
рэпрадукцыі.
* * *
Навальніца, дождж,
плачуць-плачуць ліхтары
сьветлымі сьлязьмі.
* * *
Гляджу на поўню
праз агеньчык запалкі -
маленечкая.
* * *
Жаданьне заснуць?
Не! Жаданьне прачнуцца
і не засынаць.
* * *
Дом над вадою...
О, колькі сноў вяртае
мяне ў гэты дом.
* * *
Ты не гавары,
што ня хочаш спаць зусім
і ня любіш сон...
* * *
Наліваецца
лякам цёплым, залатым
ліст магноліі.
* * *
Сёньня чуйна спаў,
слухаў празь няпэўны сон
шолах дажджавы.
* * *
Знайшоў у лесе,
зьбіраючы суніцы,
драўляны гузік.
* * *
Залаты трысьнёг
сее кропелькі расы
ў сінюю ваду.
* * *
Выпаўзла жабка
з-пад вільготных камянёў
муху ўпаляваць.
* * *
Гладыёлусы,
захутаныя ў марлю,
едуць на кірмаш.
* * *
На суседзкі плот
верабей пераляцеў
зь яблыні маёй.
* * *
Невялікі сад,
маладзіца босая
яблык-штрыфель есьць.
* * *
У калянадзе
прыемна схавацца -
сонечны ранак.
* * *
Высокая столь,
блакітныя шпалеры,
сіні матылёк.
* * *
У маім двары
сітаўка блакітная
скача па пяску.
* * *
Рукі кабеты
над дзіцячай калыскаю,
чалавечы сьвет.
* * *
Бруіцца вецер -
засыпаючы сьляды -
пясок бруіцца.
* * *
Каля дзяржбанку
на пыльным тратуары
знайшоў капейку.
* * *
Па рудой сьцяне
жучок паціху паўзе,
лета ажыло.
* * *
Белае неба,
а ў ім шэры матылёк
уздымаецца.
* * *
На яркім сонцы
крухмальныя карункі
фіранак сьнежных.
* * *
Пыльныя пальмы
высахлымі лістамі
ледзь-ледзь варушаць.
* * *
Белакрылая
кветка вэнтылятара
на вакне расьце.
* * *
Кавярня ў вежы,
музыка, млявасьць, кава.
Шэры, спакойны дзень.
* * *
Уздоўж прыбою,
бязгучна, па каменьні
ляціць цень кірлі.
* * *
Паласатая
яшчарка са сьцяжыны
ўцякае ў траву.
* * *
Які вялікі
ліст! Ня знойдзецца кнігі
такі засушыць.
* * *
Колькі матылькоў
віецца над чаромхай
каля альтанкі.
* * *
Высокі комін,
аблокі доўгія плывуць,
талінскі вецер.
* * *
Дапамагаю
выпаўзьці з-пад лісточка
божай кароўцы.
* * *
У белым небе,
о, як высока, як шмат
зялёных шышак.
* * *
На веях маіх
зьнікае сонечны пыл,
вецер у хмарах.
* * *
Сьпёка, на дварэ
селі курыцы купацца
у гарачы пыл.
* * *
Басанож іду,
чорна-сіняя сьцежка,
сьціхае конік.
* * *
Стручок гароху
зялёнаю рыбкаю
высьлізнуў з рукі.
* * *
Жонка і дачка
сьпяць у цёплай цішыні,
жнівеньскі спакой.
* * *
Рэчка ратуе
ад сьпёкі, ад горычы
і ад маркоты.
* * *
Цячэ, шапоча
жвір скрозь пальцы... У руцэ
застаўся камень.
* * *
Пыл на паліто,
каля жалезнай брамы
чакаю брата.
* * *
Іржавы ліхтар
сьпіць пад дажджом у парку,
стоячы сьмірна.
* * *
Рукі, рыдлёўка,
дождж, дзёран, жвір, камяні...
Моўчкі працую.
* * *
Дожджык перастаў,
а вада яшчэ цурчыць
з вадасьцёчных труб.
* * *
Вулка вузкая,
патыхае вільгацьцю
стогадовы брук.
* * *
Кубачак кавы,
белы цукровы кубік,
сухія кветкі.
* * *
У трубах рэха
павялічвае памер...
Сэнс непарушны.
* * *
З вачэй цяжарнай
жанчыны паглядаюць
дзьве розныя душы.
* * *
Цэлы Божы дзень
цяжкая гарачыня -
горад змучыўся.
* * *
Абараняйце,
чорныя акуляры,
хворае вока.
* * *
Стома, здранцьвеньне,
на скронях гарачы пот,
не варушуся.
* * *
Не здымаючы
ахоўных акуляраў,
разьвітваюся.
* * *
Чапіў анучу,
спалохаў шалахвоста -
няма спакою.
* * *
У зеляніне
аранжавыя зоры -
кветкі гарбуза.
* * *
Каханка плача,
хавае твар за букет
гладыёлусаў.
* * *
Лісток сьціскаю -
зялёны, тапалёвы,
гаркаваты сок.
* * *
Зусім няблага
ляжаць і доўга думаць
пра сьпелы агрэст.
* * *
Успамінаю
дзедаў каменны ганак -
трэснуты жорнаў.
* * *
Сонечны вечар,
пылам і галубамі
пахне гарышча.
* * *
Ля плыткай вады
цёплай ліпеньскай рэчкі
па пяску іду.
* * *
З далані на далонь
перакідаў каменьчык
і слухаў хвалі.
* * *
Вецер незнарок
перагарнуў старонку
маленькай кнігі.
* * *
Карункі шуму
на жвір шпурляе хваля
і цягне назад.
* * *
Са жмені ў жменю
няспынна і марудна
сыплецца жарства.
* * *
Залацістая
на вялікай паніве
рыбіна ляжыць.
* * *
У рудым збанку
блакітнае малако,
парожні кубак.
* * *
Стол. Відэлец. Нож.
Памідоры. Агуркі.
Шклянка, сок. Гладыш.
* * *
Астудзіў сьпіну
сьвежы, цёплы вятрыска -
безумоўна, кайф.
* * *
Куст ядлаўцовы
пад маціцовым небам -
вечны вандроўнік.
* * *
Вечар, піск стрыжоў
пранізьлівы, трапяткі
над цёмным дваром.
* * *
Золата крыжоў
плыве над купаламі
чужога храма.
* * *
Вільня, ціхі двор,
пад шэраю сьцяною
папараць расьце.
* * *
Хлопчык-акрабат
на чырвоным дыване
стомлены сядзіць.
* * *
Стогадовы дом,
і каля яго цьвітуць
гладыёлусы.
* * *
Кацяня дайшло
да вакна ў стары падвал
і схавалася.
* * *
Шэра-жоўтае
менскае нізкае неба
кратаю рукой.
* * *
Чорнае неба,
маўклівае чаканьне
ў аэрапорце.
* * *
Сыботні вечар,
зьбіраю зь нізкай ліпы
цьвет на гарбату.
* * *
Ціха паклікаў
круглалісты званочак
мяне ў дзяцінства.
* * *
Іду дахаты,
салодкі ліповы дух
супакойвае.
* * *
Пад алешынай,
у завоіне маўчыць
мяккая вада.
* * *
Гарачы вецер
па зялёнай дарозе
коціць жоўты ліст.
* * *
Квадра, парк стары,
пахне скошанай травой
малады туман.
* * *
Ноч, прыслухаўся -
стракочуць гадзіньнікі;
ці то конікі...
* * *
Па-над сасною
поўні жоўты дыск плыве
на хмарах сініх.
* * *
Падае зьнічка
за далёкі чорны лес;
забыў жаданьні.
* * *
Плывуць аблокі
у ласкавай цеплыні,
месячная ноч.
* * *
Успамінаю
далёкае каханьне
пад платанамі.
* * *
Чужы, чорны дом.
Бясконцы глухі паркан.
Бразнула клямка.
* * *
Джаз разгойдвае
карабельны рэстаран...
Ці наадварот?
* * *
Кураць і танчаць
маладзіцы п'яныя.
Весела глядзець.
* * *
Цёмная поўня
шэпты кляновых шатаў
слухае ў цемры.
* * *
Прытаіліся,
як пачвары марскія,
на пяску карчы.
* * *
Вугаль на зубах,
печанае бульбы смак,
салёны дымок.
* * *
Залаты агонь,
моўчкі з братам сядзелі,
блакітны попел.
* * *
Гудзеньне мора.
Моцны, пякучы вецер.
Чорная вада.
* * *
Бездапаможны
матылёк на шыбе
шукае выйсьце.
* * *
Дзьверы на гаўбец
адчыніў, а мой сябра,
месяц, не прыйшоў.
* * *
Гарадзкая ноч,
шчыльная гарачыня,
кропелькі зорак.
* * *
Не памылюся -
назваўшы запальнічку
любімай кветкай.
* * *
Ціхі шум машын.
Ноч. Гадзіньнік. Я і ты.
Цёпла. Споры дождж.
* * *
Патушы сьвятло,
чуеш - бьецца-бьецца ў шкло
шэры матылёк.
* * *
Срэбная хмара
стала побач з поўняю,
вецер стаміўся.
* * *
Шчупака сасьніў.
Не, не жывога, на-
маляванага.
* * *
Прачынаюся,
пью халодную ваду
і засынаю.
* * *
У сінім садзе
цяжарная жанчына
сьпелы яблык есьць.
* * *
Халодны вецер,
празрыстае паветра,
аголены сад.
* * *
Сьліва на стале,
побач востры нож ляжыць;
зараз сьліву зьем.
* * *
Дворнік пад вакном,
ён мяце-мяце асфальт,
ён бліжэй-бліжэй.
* * *
Як непрыемна
вільготную адзежу
раніцай надзець.
* * *
Гуляю з дачкой
пад жоўтымі ліпамі
старога сквэра.
* * *
Ральля, груганы,
гара пад нізкім небам,
салодкі вецер.
* * *
Аса на шыбе -
дзынкнае пажаданьне
вярнуць свабоду.
* * *
Ляснула шыба,
шкло блішчыць на падлозе,
стаю басанож.
* * *
Чырвань рабіны
ў зеляніне дваровай,
вось спаткаў восень.
* * *
Вербы па рацэ
пасылаюць у нябыт
сумныя лісты.
* * *
Туманны ранак,
над сівою рэчкаю
лунаюць кірлі.
* * *
Сонны смоўж паўзе
па падасінавіку
маладзенькаму.
* * *
Чародка сітавак
пабудзіла ціўканьнем
навакольны лес.
* * *
Шэрая зямля,
скача жвавы верабей,
жоўтая трава.
* * *
Падасінавік -
згубленая шапачка
чорнага дзятла.
* * *
Дзеці зьбіраюць
каштаны на асфальце,
халодны ветрык.
* * *
Дзіця ў касьцёле
слухае арган. Вітраж
чырвоны зьзяе.
* * *
У Койданаве
сады спавівае дым -
паляць бульбоўнік.
* * *
Лёгенькі лісток
да мяне ляціць-ляціць
шэрым матыльком.
* * *
Жоўтыя ліпы,
знаёмая вуліца,
чужыя людзі.
* * *
Сіні кіпарыс,
калі паглядзець праз дождж,
робіцца вышэй.
* * *
Праз кастрычнік
іду пад каштанамі
і па каштанах.
* * *
Скляпеньні, крокі,
водгульле, палёт-лісток
сухі лунае.
* * *
Шоргат шэрых хваль
доўга слухаю адзін.
Дух марской травы.
* * *
Жорсткі хвалялом,
насьцярожанае мора,
шурпаты вецер.
* * *
Глядзіць сланечнік,
нахіліўшы галаву,
на ранішні сьнег.
* * *
Пад белым небам
у сухой траве заснуў
руды сабака.
* * *
Лялька ў калюзе,
нерухомыя вочы
глядзяць з-пад вады.
* * *
Кідае лісты
ў фантанчык зь лебедзем
стогадовы клён.
* * *
Ціха падае
лісьце з паркавых клёнаў,
падае ціха.
* * *
Вецер у сьпіну.
Коціцца сухі лісток,
а за ім другі.
* * *
Вяртацца мушу,
вяртаньне будзе хуткім...
Ізноў дарога.
* * *
Гаворым з братам
пад цёмнымі букамі,
палім няспынна.
* * *
На ціхай вадзе
дзікія качкі сядзяць,
хуткі цень кірлі.
* * *
Зачапілася
за гатычны кіпарыс
хмарка горная.
* * *
Пад ляскоўкаю
нечакана знайшоўся
салодкі яблык.
* * *
Я забіў жучка,
А спытай мяне - нашто?
І не адкажу.
* * *
Палахлівае
лісьце паляць у парку,
полымя й вецер.
* * *
Восеньскі кантраст -
на бліскучым блакіце
жоўта-цёмны клён.
* * *
Парк прапах дымам.
На гурбе чорных лісьцяў
танчыць агеньчык.
* * *
Чорная вада
у калюжыне стаіць,
а над ёю - я.
* * *
На рэчку хадзіў
паглядзець, ці замерзла,
чакаю зімы.
* * *
Чужы завулак -
тут нават чырвань цэглы
цяпла ня мае.
* * *
Холад восені,
у вясну ляціць-ляціць
матылёк сухі.
* * *
Ты мяне суцеш,
доўгая дарога да
шэрага неба.
* * *
Лілея ў шклянцы,
дух яблыкаў-антонаў,
сьлёзы каханкі.
* * *
Нашто блукаю
і каго шукаю тут,
сярод туманаў?
* * *
Памажыце мне
каханую забыць, кля-
новыя лісты.
* * *
Сланечнік высах,
ледзь чутны водар мёду
застаўся ў лістах.
* * *
Несупынны дождж,
як дзіця, спадзяюся
на заўтрашні дзень.
* * *
Рукі нямога,
чырвоныя на дажджы,
хутка гавораць.
* * *
На камень-валун
сеў самотны вандроўнік,
халодны вечар.
* * *
Легкаважны дым
не магу ніяк схапіць
за блакітны хвост.
* * *
Як непрыкметна
на вагоннай падлозе
сьлед высыхае.
* * *
Сьпяць дарожнікі,
лыжка ў шклянцы на стале
ўсё зьвініць-зьвініць.
* * *
Так дрыжыць вагон,
што ніводнай літары
роўна не пішу.
* * *
Стаміўся ехаць,
нарэшце, той прыпынак,
дзе ўсе сыходзяць.
* * *
Чаму ж вы, пташкі,
ня зьведалі адзіноты
па-над зямлёю?
* * *
Агарнулі лес
восеньскія халады,
вогнішча кладу.
* * *
Колькі каштанаў
прынёс дадому й расклаў
у кніжнай шафе.
* * *
Паўночны вецер,
дождж, шэрая дарога,
ноч, валацуга.
* * *
За галінамі
чорна-сінімі плыве
белы маладзік.
* * *
Восеньскі ўспамін -
на вясковых могілках
пахіліўся крыж.
* * *
Сталёвы вецер,
коціцца па асфальце
звон кансароўкі.
* * *
Ліхтар, прыпынак,
высачэзная постаць
пад парасонам.
* * *
Не дае заснуць
скразьняк у электрычцы,
бязбожны холад.
* * *
Поўнач у мэтро,
мармуровая сьцяна
слухае мяне.
* * *
Жаданьне - заснуць,
не патушыўшы сьвятла,
глыбокая ноч.
* * *
Спаць і толькі спаць,
больш нічога не хачу;
не магу заснуць.
* * *
Дзьверы зачыніў,
а ў пакоі скразьнякі
не пазьнікалі.
* * *
Халодны пакой,
ціўканьне гадзіньніка
не дае заснуць.
* * *
Дзе падзеўся ты,
ясна-белы маладзік?
Не кладуся спаць.
* * *
Вадкая цемра,
уздыхнула машына,
вуркоча матор.
* * *
Нізкая вярба
ўсё кранае на вадзе
адлюстраваньне.
* * *
Ноччу падаў сьнег,
а нараніцу растаў -
цёплая зямля.
* * *
У чаўне вада,
на вадзе - срэбра поўні
і тонкі лёдзік.
* * *
Вельмі многа сплю,
дык чаму цалюткі дзень
пазяхаецца?
* * *
Далёка ў небе,
марозным сінім ранкам
сканала зорка.
* * *
Квітнее сьліва.
О, не-не - падалося...
Навокал шэрань.
* * *
Дробныя зоры
востра міргалі, золкасьць,
час разьвітаньня.
* * *
Стары чалавек
спытаў у вялікай гары:
- Ці гэта зноў сьнег?
* * *
Цёмны шэры ліст
падае на першы сьнег,
нахіляюся.
* * *
У вакно гляджу,
на стале астывае
шклянка малака.
* * *
Над таполямі
шэра-маціцовае
неба студзеня.
* * *
Сонны настрой -
вуркоча рэпрадуктар,
слоў не разабраць.
* * *
Гляджу на шэрань
і не магу пакінуць
занятак марны.
* * *
Мокрая далонь -
бо на ёй дадому нёс
першы цёплы сьнег.
* * *
Марозны ранак,
двухгадовая дачка
шукае поўню.
* * *
Падняўшы з долу,
павесіў на галіну
дзіцячы шалік.
* * *
Ціха, сьняжынкі
на паркавыя вазы
апускаюцца.
* * *
Надпіс на сьнезе,
вецер схапіў і панёс
белую думку.
* * *
Белая шыба;
сонечны, марозны дзень
толькі пачаўся.
* * *
Шэрань на слупах.
Не спыняецца цягнік
ля вясковых хат.
* * *
Сваім холадам
бела-блакітны аркуш
запалохвае.
* * *
Парэзаў палец,
выціраю цёмную кроў
зь белага стала.
* * *
Згадаю вясну -
сьнег і лёд на імгненьне
зазелянеюць.
* * *
На ўчарнелы парк
зноў зімовыя дажджы
сеюцца штодня.
* * *
За нізкім плотам
цяпла й вясны чакае
гарод пад сьнегам.
* * *
Апякаюць твар
вецер і сьнежаньскі дождж,
лёд на паліто.
* * *
Цаліком іду,
сорак дзён парожняя
дзедава хата.
* * *
Пануе шэрасьць -
на местачковым пляцы
туман адліжны.
* * *
Засьнежаны сквэр,
сабачы брэх над рэчкай
разьлягаецца.
* * *
Качар на хвалях
вузкай балотнай рэчкі,
сьнег на берагах.
* * *
Пяро на сьнезе
кінула чорная птушка,
каму, як ня мне?
* * *
Так па-японску -
празь белыя жалюзі
глядзець на зіму.
* * *
За вакном ляціць
вечарова-чорны сьнег
праз маю душу.
* * *
На зялёны лёд
бела-жоўты цяжкі сьнег
падае праз дождж.
* * *
Вечар, ліхтары
над пустой дарогаю
нахіліліся.
* * *
Шафа зь люстэркам,
там сьпяць пах нафталіну
і зімовы дух.
* * *
Мяккі сьнег ляціць;
раптам шэры матылёк
у памяці ўзьнік.
* * *
Брудны шэры сьнег
вечаровае сонца
пазалаціла.
* * *
Чужы чалавек
прапанаваў зь ім выпіць
моцнай гарбаты.
* * *
Навокал сьнегу -
ні прайсьці, ні праехаць -
насыпаў люты.
* * *
Цьвярозы мароз,
за лесам вежавы кран,
лілёвы вечар.
* * *
З дачкой на руках
дамоў, на пяты паверх,
падымаюся.
* * *
Чорная кава
астыла канчаткова,
нарэшце - крокі.
* * *
Сьвятло зьбіраю,
каб асьвятляць сьвет сноў
зімовай ноччу.
* * *
Надакучвае
пасылаць падарункі
самому сабе.
* * *
Чорны тэлефон,
як скарбонка, прыхаваў
галасы сяброў.
* * *
На адпачынку
раніцай люблю згадаць
каляровы сон.
* * *
Дваццаць год прайшло,
а ракавіна тоіць
галасы мора.
* * *
Колькі радасьці
яны раней дарылі -
лісты каханкі.
* * *
Чалавечы лёс.
Не хапае нават слоў,
што ні гавары.
* * *
Зараз я сябе
у люстэрку не пазнаў...
Зрэшты, ну і што.
* * *
Добрая душа -
ён і зь дзецьмі гаварыў,
як з дарослымі.
* * *
Гартаю кнігу,
у гармідары літар
зьяўляецца сэнс.
* * *
Нараджаемся,
паабяцаўшы Богу
хутка памерці.
* * *
Самы лепшы верш
запішу на газэце
й шпурну ў сьметніцу.
* * *
Верш на паштоўцы
запісваю алоўкам,
а потым тушшу.
* * *
Чытае хлопчык
гучна, па складах, мой верш,
ніякаватасьць.
* * *
Бяз дай патрэбы
на аловак насадзіў
катушку нітак.
* * *
Некалі ў мяне
плястмасавы чалавек
у скарбонцы жыў.
* * *
Кроплі чарніла
ўпалі на чысты стол -
зорнае неба.
* * *
Ломкі лябірынт
падлічвае памылкі
лягічных крокаў.
* * *
І паміж сяброў
не магу пазбавіцца
адзінотнасьці.
* * *
У прорву часу
ляцяць нашыя крокі...
Рэха, успамін.
* * *
Пыл, пясок, жвір,
жарства, камяні, груды,
горы, сьнег, неба...
* * *
Накіроўваю
ў падземны пераход
свае пакуты.
* * *
Аб кант коміну
разьбіваецца погляд
на рэчаіснасьць.
* * *
Пазабаўляцца б
з такім прывабна-сінім
электрадротам.
* * *
Мэтазгоднасьці
ўказальнік блакітны
не вызначае.
* * *
Адваротная
пэрспэктыва дарогі
сыходзіцца ў сэрцы.
* * *
Памыляюся,
за павелічальным шклом
той жа самы сьвет?
* * *
Хто табе сказаў,
што мінулае маё
не належыць мне?
* * *
А ці трэба па-
мятаць, які зараз дзень,
можа, ведаеш?
* * *
Брат мой гаварыў:
- О, які ён салодкі,
водар атруты...
* * *
Непераможны,
як дух безнадзейнасьці,
смак самагубства.
* * *
Сустракаюцца
не зусім падобныя
і сярод блізьнят.
* * *
Так яно лепей, -
калі ніхто ня прыйдзе.
Крокі пад вакном...
* * *
Два гадзіньнікі
і ніводзін не ідзе.
Як гэта добра.
* * *
У бясконцай чарнаце
бразнуў клямкаю
нечаканы госьць.
* * *
Сталёвы месяц,
жалезабэтонны мост,
срэбная вада.
* * *
Лютаўская ноч,
мароз; а мурын ідзе
без капелюша.
* * *
Не магу заснуць.
Напішу пра галалёд -
астуджу душу.
* * *
Каляровы сон
завітаў сярод зімы -
з кветкамі вяргінь.
* * *
Ноч глыбокая.
Перачытваю наноў
Іса і Басё.
* * *
Не магу заснуць.
Слухаю далёкі гуд
аэрадрому.
* * *
Ці не вар'яцтва -
марыць пра бессьмяротнасьць
лютаўскай ноччу?
* * *
Лётае вецер,
страсае зоры на сьнег,
рыпяць таполі.
* * *
Ідзе гадзіньнік.
А куды? Невядома.
Спыню маятнік.