Раўнадзенства

Франсуа Марыяк

Ссумнелая вясна цьміць свой агністы ўсплёск.
Як рана, успамін зноў растуліўся ў целе.
Пашлі спачын зімы, спакой халоднай белі
З маркотным водарам схаваных горкіх сьлёз,
О, ноч маіх дзьвюх рук самотных на пасьцелі!